Een half uur naar je tandenborstel staren. I did it. En nee, leuk was het niet. Eerst een kwartier naar de bovenkant, vervolgens een kwartier naar de onderkant. En wat doe je dan? Juist, de haartjes van het borsteltje tellen. Maar daarmee is het kwartier nog niet om. De kleuren heb je in twee seconden gezien en dan nog kijken of je gekke patroontjes of vlekjes kunt spotten. Vervolgens herhalen, herhalen, herhalen. Daarna de onderkant.
Hoewel de essentie van de opdracht was zoveel mogelijk en zo gedetailleerd mogelijk naar een bepaald voorwerp te kijken in een half uur tijd, viel dat voor mij nog niet mee. Ik denk dat het er ook heel erg ligt aan wat voor voorwerp je bestudeerd. Maar uiteindelijk gaat het er natuurlijk om of je het geduld hebt om heel lang naar hetzelfde te kijken en daar meer uit te halen dan je normaal gesproken zou doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten